Het Groot Omroepkoor geeft op vrijdag 25 november 2011 zijn jaarlijkse a-capellaconcert. Op het programma staan werken van Sweelinck, Schubert en Bruckner en de première van een Mis van de Finse componist Einojuhani Rautavaara. Het concert vindt plaats in de Utrechtse Jacobikerk als onderdeel van De Vrijdag van Vredenburg. Alt Pierrette de Zwaan doet verslag van de repetities en het concert:
Op weg naar het MCO vanuit woonplaats Amsterdam hoor ik het fijne liedje van Spinvis Tot ziens, Justine, met daarin de inspirerende zin: "Begin de dag met Tequila". Helaas heb ik geen Tequila bij me in de auto, maar na deze oproep smaakt de koffie ineens veel vrolijker en ik kom ook nog op tijd op de repetitie. Het kon al met al slechter.
We beginnen met een solistenrepetitie voor Schuberts Tov Lehodos onder leiding van Edward Caswell, voor het concert van aanstaande vrijdag.
Van links naar rechts: Elma v/d Dool, Pierrette de Zwaan, Eyjólfur Eyjólfsson, Palle Fuhr Jørgensen. Zo zingend zien we er niet al te intelligent uit, valt me ineens op. Maar in het echt valt dat reuze mee.
Na een half uurtje met elkaar gaan we door met iedereen:
Het omroepkoor lijkt vaak rommelig, maar dat is toch niet zo. Er is een geheime choreografische dans, die er voor zorgt dat iedereen ineens zit, dezelfde kant opkijkt en begint te zingen. Het verbaast mij iedere keer weer.
Na de repetitie weer naar huis, snel wat dingetjes doen, en een dapper besluit genomen: behalve ratatouille, splits ik mijn gezin vanavond ook de Bataat (Ipomoea batatas) in de maag. Waarschijnlijk ben ik de enige die iets eet. Ik hoop maar dat het lekker is...
Het Metropole Orkest verleende op woensdag 16 november jl. zijn medewerking aan het Edison Jazz/World Gala in Muziekgebouw Frits Philips in Eindhoven. Violiste Marianne van den Heuvel doet verslag.
Dit concert stond onder leiding van John Clayton, een man met wie we de laatste jaren niet vaak meer de gelegenheid hebben om te werken. Ik heb me er op verheugd dat John voor het orkest zou staan omdat het zo’n aardige man is met wie het heerlijk werken is. John is zelf een verdienstelijk jazzartiest en speelt bas. Het is een lange man wat me wel handig lijkt me zo’n groot instrument. Ook heeft hij naar het soms lijkt gigantische handen. Hij heeft het stokje tussen zijn wijs en middelvinger vast en dirigeert met open handen waarvan de vingers meestal gebogen zijn. Als de muziek hem aangrijpt en hij alles uit ons wil halen dan strekt hij zijn vingers en dat werkt! Wat ik ook zo prettig aan hem vind en wat me tijdens het concert weer eens opviel is dat hij met zijn hart dirigeert. Dit is duidelijk te zien en te voelen. Bij een stuk als Começar de novu van Ivan Lins, wat een mooi langzaam en door de strijkers gedragen stuk is, laat John met open mond en uitdrukkingsvol gezicht zien wat hij van ons wil en tegelijkertijd zie je hem hier enorm van genieten. En met hem, ik ook. Als zo iemand voor je staat dan kun je niet anders dan het allermooiste uit je zelf en je instrument halen. Ja, dat is een groot plezier om op die manier gedirigeerd te worden.
Een verrassing was ook de zoon van John, Gerald die een Edison won. Een nog iets grotere verrassing was het toen Gerald ging bedanken. Hij lijkt al erg op zijn vader maar toen we zijn stem hoorden leek het alsof we John hoorden praten. Ik merkte dat meer collega’s dit opviel. Leuk om te zien en te horen.
Andere prijswinnaars waren Tineke Postma, Ruth Jacott, Mariza, Kurt Elling, de DVD van Aretha Franklin waarvan een medley werd gezongen door Shirma Rouse, en Ivan Lins met wie we vorig jaar een Grammy hebben gewonnen. Spelen met Ivan is een feestje op zich en ondanks dat we dit feestje al een aantal keer hebben gevierd blijft het leuk. De hand van Vince Mendoza is goed hoorbaar in de arrangementen en elke keer dat ik het hoor begrijp ik meer waarom dit album een Grammy heeft gewonnen.
Er zijn van die momenten waarop ik stil kan worden van de kwaliteit van mijn collega’s. Tijdens het concert pakte de intensiteit waarmee pianist Hans Vroomans speelt me weer eens. Ruth zou Lover come back to me gaan zingen. Dit nummer heeft een langzaam intro. Het intro is niet groter dan een grote inademing om hierna te starten met zingen. Binnen deze inademing lukt het Hans om zo’n mooie sfeer neer te zetten, de verstilde sfeer van een tot rust gekomen zomerdag. Knap vind ik dat, heel knap en mij had hij ermee te pakken.
De Radio Kamer Filharmonie gaf op vrijdag 11 november 2011 een concert in het Muziekgebouw aan 't IJ met louter hedendaagse werken, van György Ligeti's Melodien tot Heinz K. Grubers Zeitfluren. Een van de hoogtepunten was verder het ontroerende Catcerto van Mindaugas Piecaitis, met zijn eigen kat achter de piano. De musici van de RKF deden verslag. (> meer informatie over het concert)
Wat ligt het Muziekgebouw aan ’t IJ er weer prachtig bij in de late novemberzon. We repeteren nog flink twee uur in de concertzaal. Het dak wordt omhoog getild met kreunende geluiden: om de akoestiek te verbeteren; maar alle nootjes beginnen te zwemmen volgens de geluidstechniek, dus het dak kreunt weer naar beneden. Na een pauze om te eten, te drinken, je om te kleden (“is dit jasje te gekreukt? Ja, trek toch maar aan”) en je geestelijk en instrumentaal voor te bereiden, begint het concert. Nu moet de duizelingwekkende hoeveelheid nootjes er uit komen.
Dirigent Schønwandt vuurt ons aan en swingt het ritme. Ik heb weinig gelegenheid voor een totaalbeeld, ik moet tellen, nootjes lezen, bijhouden waar mijn buurvrouw is, waar de aanvoerder is (zo te zien), waar de dirigent is. Zou het publiek genieten? In de pauze hoor ik enthousiaste reacties. Het is ook bijzonder dat de componiste Chin bij het concert is. Tijdens het Catcerto hoor ik een vertederd lachen uit de zaal komen. Het laatste stuk, van HK Gruber, is dit keer mijn lieveling. Allerlei mooie Duitse woorden als Sehnsucht en schwärmen wellen bij mij op. Ik voel grote vrijheid tijdens het toch precies spelen van de swingende nootjes, het drumstel maakt van het orkest opeens een bigband. Leuk orkest, de Radio Kamer Filharmonie...
De Radio Kamer Filharmonie geeft op vrijdag 11 november 2011 een concert in het Muziekgebouw aan 't IJ met louter hedendaagse werken, van György Ligeti's Melodien tot Heinz K. Grubers Zeitfluren. Een van de hoogtepunten is verder het ontroerende Catcerto van Mindaugas Piecaitis, met zijn eigen kat achter de piano. De musici van de RKF doen verslag. (> meer informatie over het concert)
We waren zeer vereerd dat Unsuk Chin vandaag aanwezig was bij de laatste repetitie van haar Pianoconcert nr. 1. Na elk van de vier delen dook Schønwandt even met haar in de partituur voor haar commentaar. De meeste aanwijzingen gingen over dynamiek: zo wil ze bijvoorbeeld de mandoline op veel plaatsen beter horen en moet de grote trom met een grotere brush geborsteld worden. Zo krijgt de hele pointillistische partituur (observatie van Schønwandt) nog iets meer reliëf. Onze chef complimenteerde ons met het spelen van de zeer veeleisende partijen en zei dat hij bijna verbaasd is dat zo'n klein vrouwtje zo'n berg met noten kan produceren!
Na het repeteren van het werk van Campo, Gruber en Ligeti kregen we bezoek van Mindaugas Picaitis, de Litouwse componist van het inmiddels tot camp verheven Catcerto. Tot onze verrassing mochten we met het hele strijkorkest aanschuiven (eerst speelden alleen de aanvoerders dit stuk.) Je kunt niet anders dan met een grote glimlach kijken naar de als solist optredende poes...
Wij zijn klaar voor de uitvoering van een bijzonder en afwisselend programma. Het wordt een interessante avond!
De Radio Kamer Filharmonie geeft op vrijdag 11 november 2011 een concert in het Muziekgebouw aan 't IJ met louter hedendaagse werken, van György Ligeti's Melodien tot Heinz K. Grubers Zeitfluren. Een van de hoogtepunten is verder het ontroerende Catcerto van Mindaugas Piecaitis, met zijn eigen kat achter de piano. De musici van de RKF doen verslag. (> meer informatie over het concert)
Dag drie van een heel bijzonder programma. Vandaag voor het eerst het pianoconcert van Chin met solist: de fabelachtige pianist Rolf Hind, die het stuk 14 jaar geleden in première bracht.
Hij blijkt heel trefzeker en straalt uit dat het stuk voor hem een repertoirestuk is (kat Nora; eat your heart out!). In de koffiepauze waarschuwt hij dan ook voor de adviezen die componiste Unsuk Chin morgen waarschijnlijk zal geven: louder and faster. En dat terwijl we hier en daar toch echt al op de grens van het haalbare zitten; zowel voor het orkest als voor de pianist.
Na de pauze komt Ligeti’s klassieker Melodien aan bod, waarbij het orkest voor de gelegenheid uitgebreid is met scholieren. Ze staan in twee- en drietallen opgesteld tussen de instrumentgroepen om het stuk ‘van binnenuit’ te kunnen beluisteren. Dat luisteren lukt bij de één beter dan bij de ander, zo is duidelijk te zien.
Ik probeer me voor te stellen wat ik van dit stuk had gevonden als ik het op hun leeftijd had gehoord. Het is bepaald geen Peter en de Wolf en heeft ook niet de aanstekelijkheid van bijvoorbeeld Strawinsky, die zelf zijn muziek het meest geschikt achtte voor ‘kinderen en dieren’.
Het grappige is dat ik het stuk deze week zelf óók voor het eerst live hoor. Het maakt op mij meteen de indruk van een stuk dat de toets van de tijd ook in de 21e eeuw glansrijk zal doorstaan.
Fijn, dan kunnen die kinderen het over een jaar of 20 nog een keer beluisteren als ze net zo oud zijn als ik, wanneer kat Nora niet meer is, en geen mens meer twijfelt aan het belang van muziek. Voor ons, voor dieren en kinderen.
De Radio Kamer Filharmonie geeft op vrijdag 11 november 2011 een concert in het Muziekgebouw aan 't IJ met louter hedendaagse werken, van György Ligeti's Melodien tot Heinz K. Grubers Zeitfluren. Een van de hoogtepunten is verder het ontroerende Catcerto van Mindaugas Piecaitis, met zijn eigen kat achter de piano. De musici van de RKF doen verslag. (> meer informatie over het concert)
Gisteravond draaiden we thuis muziek van HK Gruber. Hij zong zelf, cabaretachtige muziek, Berlijn jaren ’30. Op de achtergrond klonk het orkest als een dicht weefsel maar swingend, duidelijk familie van het tweede deel van Zeitfluren. Die verwantschap met de lichte muziek wekt wel misverstanden bij de musici. De blazers en de slagwerkers zijn al weken bezig met hun moeilijke noten, steeds een streepje meer op de metronoom, maar het voorgeschreven tempo lijkt onhaalbaar. En dan zegt dirigent Schønwandt op de eerste repetitie: “Easy music!” Het is dus moeilijk om te spelen, maar het moet gemakkelijk, swingend, virtuoos klinken.
Bij Melodien van Ligeti ontstaat er ook een grappige verwarring. De componist schrijft in de fluitpartij dat een slotnoot zo lang duurt als je adem hebt, dus de fluitiste speelt vol overtuiging door. Dan blijkt dat de tuba met haar meedoet en daar is je adem echt sneller op... Schønwandt spreekt af dat hij een teken zal geven als de tubaïst blauw aanloopt.
In het Catcerto begeleidt een piepklein orkestje de solist: de kat op een filmpje. Ik blijf nog even kijken. Het valt nog niet mee om de kat goed te begeleiden, gelukkig kijkt de kat goed naar de dirigent...
De Radio Kamer Filharmonie geeft op vrijdag 11 november 2011 een concert in het Muziekgebouw aan 't IJ met louter hedendaagse werken, van György Ligeti's Melodien tot Heinz K. Grubers Zeitfluren. Een van de hoogtepunten is verder het ontroerende Catcerto van Mindaugas Piecaitis, met zijn eigen kat achter de piano. De musici van de RKF doen verslag. (> meer informatie over het concert)
Afgelopen zaterdag hadden wij als strijkers een lange pauze tussen de voorrepetitie en de uitvoering van Schönbergs Verklärte Nacht. Kwam dat even goed van pas! Overal in het Concertgebouw kon je fanatiek studerende strijkers horen en iedereen had het over de enorme berg noten die we deze week voor de boeg hebben. Er staan vijf zeer arbeidsintensieve stukken op het programma en we hebben een compleet boekwerk bij ons.
Als je een 20e-eeuws programma speelt is het altijd leuk om 's morgens de studio binnen te komen, want daar staan dan meestal een paar flinke slagwerkopstellingen klaar. Ik heb ooit nog een jaar bijvak slagwerk gedaan en dus word ik daar altijd erg vrolijk van. Ook heb ik al een mandoline gesignaleerd, ik ben nieuwsgierig wat er nog meer voorbij komt aan instrumenten.
Wij mopperen wel als tutti's, maar onze concertmeester Nadia heeft in het pianoconcert nog bijna een heel vioolconcert te verhapstukken. Echt een hele virtuoze partij. Ik hoop dat het baby'tje in de buik meegeniet!
We sluiten de eerste repetitie af met het snelle, swingende tweede deel van H.K. Gruber's Zeitfluren. Volgens onze chefdirigent Michael Schønwandt zitten we nog ver onder het tempo, maar desondanks vliegen we nog regelmatig uit de bocht! En het moeilijkste stuk van het programma hebben we nog niet eens gehad. Ik verheug me erg op Ligeti's Melodien. Morgen verder.
